Comix Zone – „Batman. Venom Jad”: Mroczny Rycerz na haju

Batman zawsze miał coś z narkomana. Jego świecące ślipia, wyświechtana peleryna i wytarty pas przypominają, że mamy do czynienia jedynie z człowiekiem. Słabym, posiadającym lęki, można by wręcz powiedzieć: odmieńcem, którego życie stanowi wielką wendettę wymierzoną przeciw draniom Gotham City. W 1971 roku Stan Lee wprowadził do jednej ze swoich historii psychotropy i to właśnie wtedy cały dotychczasowy ład uległ zmianom. 96-ty numer „Spider-Mana” nie tylko złamał obowiązującą dotąd cenzurę (niesławny Comic-Code), ale także ustanowił nowy trend w branży obrazkowej – modę na opowieści o narkotykach. Jeszcze tego samego roku na kartach zeszytów zadebiutował uzależniony od heroiny Roy Harper (pomocnik Green Arrowa), a kolejne komiksowe ćpuny były już zaledwie kwestią czasu... Utrzymane w moralizatorsko-dydaktycznym tonie utwory wydawały się jednak tylko preludium do historii, która na zawsze odmieniła amerykański rynek. Mowa o wydanym na naszych ziemiach w 1994 roku „Batmanie: Jad” – jednej z największych spuścizn kultowej oficyny TM-Semic.

„Batman: Jad” to jedna z tych opowieści, które przypominają, że Bruce Wayne jest tylko człowiekiem. Nie posiada nadnaturalnych mocy, bazuje wyłącznie na własnym sprycie, intelekcie i wieloletnim treningu. To szaleniec co noc igrający z ogniem, którego obsesja na punkcie sprawiedliwości przekracza wszelkie granice. Obłęd Batmana, nawet bez zażywania narkotyków, stanowi kolejny atut przedstawianego dzieła. Można powiedzieć, że O'Neil bawi się z czytelnikiem, prezentuje mu pewne gry słowne, kończy swoje poszczególne zeszyty suspensem, zanim jeszcze stało się to modne. Pokazuje, iż w świecie Uszatego czuje się, jak ryba w wodzie; zna jego uniwersum od podszewki, niczym własną kieszeń. Mamy tu do czynienia z istnym weteranem komiksu, który lata temu położył podwaliny pod wszystko, co aktualnie możemy oglądać na kartach zeszytów. „Jad” wydaje się zdecydowanie lepszym tworem O'Neila od – również wydanego przez TM-Semic – „Miecza Azraela”. Powody ku temu są dwa. Po pierwsze – jest to opowieść cechująca się większą głębią od „(...) Azraela”, przepełniona wieloma warstwami interpretacyjnymi oraz dojrzalszą fabułą. Po drugie – dzieło stanowi jeden z reliktów unikających rozwiązań kojarzonych z superbohaterską sztampą lat dziewięćdziesiątych.