Comix Zone: Splinter Cell Echoes

Stworzony przez trójcę w postaci Nathana Edmondsona, Marca Laminga i Iana Herringa komiks na długo przed otwarciem i zagłębieniem się w opowiadaną przez siebie historię zdołał wywrzeć na mnie całkiem pozytywne wrażenie, a wszystko to za sprawą naprawdę pięknej i usztywnionej okładki, jak i zgrabnie leżących w łapach, 95 stron formatu A4. W całość butami standardowo władował się i sam Ubisoft, przy okazji dwustronicowej przedmowy opowiadając nam co nieco o swojej miłości do przenoszenia znanych scenariuszy i historii pomiędzy różnymi formami artystycznego przekazu, bawiąc się tym samym i wykorzystując ich unikatowe strony w temacie opowiadania historii i budowania samej narracji. I chociaż ciężko jest mi w tym miejscu z czystym sumieniem stwierdzić, iż sztuka ta w pełni udała im się przy okazji komiksowej wersji Splinter Cella, na pewno nie sklasyfikowałbym Echoes jako całkowitą porażkę na tym polu.

Największą fabularną zaletą Splinter Cell: Echoes jest jego sposób przeplatania scen opierających się na czystej akcji, a daniu głównym opisywanego zeszytu, a więc powracających i gnębiących Sama wydarzeń z zakończonej kariery. Należy bowiem zrozumieć, iż Echa to nie komiks o walce najlepszego agenta Trzeciego Eszelonu z terrorystami, ale przede wszystkim z samym sobą  - z emeryturą i towarzyszącej jej nudą, nieumiejętnością przystosowania się do normalnego życia, z koszmarami i najróżniejszymi demonami przeszłości, w postaci zdrad czy kłamstwie o śmierci jego córki. To właśnie ten element, w duecie z naprawdę mogącą się podobać kreską i stylem graficznym, stanowi o największej sile Echoes - na pozostałych płaszczyznach zdarzają się już pomniejsze wpadki.



Najgrubszą szpilę wbijam w motyw przedstawiania zbyt wielu informacji w jednym kadrze, co ostatecznie doprowadza do sytuacji, w której pełna szczerości i głębokiego uczucia rozmowa ojca i córki upchana zostaje w niemalże jedno „okienko”, sprowadzając liczbę ekspresji postaci do poziomu figur woskowych. Niezrozumiała jest dla mnie również panująca w komiksie „cisza” – o ile takie odgłosy jak dzwonek do drzwi czy sygnał uruchomionego noktowizora zostały  tutaj zwizualizowane, wszelkie wymiany ognia czy wybuchy całkowicie już pominięto. Osobna kwestia to wykonany nieco po macoszemu przekład – polskiej wersji doczekały się tylko dialogi (przełożone dodatkowo przy użyciu Najzwyklejszej Czcionki Świata, cała reszta zaś, jak wstęp czy informacje o aktualnym miejscu wydarzeń, pozostawiono w języku Szekspira. Całość pozostaje jednak bez błędów językowych czy stylistycznych, koniec końców i tak zaskakując swoją obecnością – mówimy przecież o komiksie z kolekcjonerki.